حضرت عباس (ع) در برابر امامش مطيع محض بود.

شب عاشورا وقتي سيد الشهدا فرمودند از تاريكي شب استفاده كنيد اولين کسي که اشک از چشمان مبارکشان جاري شد آقا اباالفضل بودند واولين کسي که گفت: آقا جان اگرکشته شوم زنده شوم ، كشته شوم زنده شوم تا هفتاد بار، به خدا دست از شما بر نمي دارم، آقا اباالفضل بودند.

آن بزرگوار در محضر امام حسين مثل بنده مي نشستند، دو زانو و دست مبارک هم بر روي زانو مي گذاشتند مثل اينکه مرده بودند (عبد الذليل) بدن، نفس و قلب آقا در مقابل سيد الشهدا خشوع داشت هر قطعه اي از وجود آقا اباالفضل ادب خاص خود را داشته و سر سوزني طغيان نداشت.

ايشان در برابر امامشان به اندازه سر سوزني جلوه نداشتند و هرکه مي خواهد اباالفضلي بشود بايد اولين قدم المطيع لله و لرسوله شود بايد هيچ اظهار رأي در مقابل امامش نداشته باشد .
سرّ اينکه اسمي از آقا اباالفضل در زيارت عاشورا نيست همين جاست چرا؟ چون خودش هم نيست.

آیت اللّه‏ میرزا جواد ملکی تبریزی ، استاد اخلاق امام خمینی رحمه‏الله درباره شرافت روز ولادت امام حسین علیه‏السلام می‏نویسد:

«این روز به سبب تولد امام حسین علیه‏السلام ، روز بزرگی است و سالک باید به مقدار توانایی، با روزه، زیارت، دعاهای این روز و دیگر طاعت‏ها، شکر این روز را به جا آورد. در چنین روزی، فُطْرُسِ مَلَک سلامت بال‏های خود را به دست آورد. سالک نیز می‏تواند این روز را پناه خود قرار دهد و با آن نجات یابد و دو بال روح و عقل خود را به دست آورد، تا بتواند با اهل معنا در آسمان‏های قُرب و رضوان پرواز کند».

سلام بر حسین(ع) مظهر ایثار

سلام بر سجاد(ع) مظهر صبر

 و سلام بر عباس(ع) اسوه ی وفا

 """فرارسیدن اعیاد شعبانیه مبارک باد""" 

يا علي گفتيم و عشق آغاز شد

با نگاهی عمیق به حوادث چند ماهه قبل و رنجی پر هزینه پس از تجربه ی حلاوتی زودگذر پس از یک پیروزی ارزشمند چهل میلیونی ، با قلبی متالم و روحی مخدوش و نگاهی پر حسرت بر آن شدم تا برگ های سراسر حیرت و عبرت تاریخ را ورق بزنم تا شاید زمینه های عبرت اتفاقات مشابه حوادث اخیر میهن عزیزم ایران اسلامی و دوست داشتنی در ادوار گذشته را بر بتابم و از آلام خود، اندکی بکاهم.

در این بین گویی به قلبم الهام می شد و به یاد مظلومیت ها و ستم هایی افتادم که از چهارده قرن پیش به بزرگ پیامبر عظیم الشان اسلام (صلی الله علیه و آله) که فرمایش والا گوهر ایشان که هیچ پیامبری به اندازه من آزار ندیده است، ناظر بر همین حقیقت است و نیز ستم های بی نظیر و جان کاهی که بر مولا و مقتدایمان حضرت امیر (علیه السلام الله) جایگاهی ویژه و محیر العقول دارد، آن هنگام که به عنوان جانشین بلا فصل و منتخب پس از پیامبر عزیز از سوی خداوند حکیم به عنوان تشکیل حکومت (بنا به فرمایش نادرست خطیب نماز جمعه ی 26 تیر 88 دوست و هم رزم 60 ساله رهبر عزیزمان که به اشتباه تشکیل حکومت را به جای اداره ی حکومت راجع به ايشان در اذهان نمازگزاران و مردم مبدل نمود) معرفی گردید چه منافقانه! بسیاری دست بیعت و اطاعت دادند همان هایی که همواره در کنار پیامبر دم از احراز ایمان و عمل صالح و مبارزه و جهاد می زدند و در ظاهر پیامبر را مساعدت می کردند و به بهانه های مساعدت و هم یاری با پیامبر عزیز حقوقی ویژه برای خود و خانواده هایشان تا سرحد کمال قائل بودند و در این راه از هیچ جسارت و بی احترامی فروگذار نکردند و مولا علی (علیه السلام الله) را با به شهادت رساندن همسر و فرزندان معصومش و غل و زنجیر زدن به دستانش وادار به پذیرش بیعتی ناعادلانه کردند . بگذریم . . .

چند ورق دیگر زدم ...

کاخی سبز رنگ به نام کاخ خضرای معاویه نظرم را جلب کرد، خوب نگاه کردم مردی را دیدم که با ظاهری زیبا و ملبس به لباسی سراسر ریا که آن را سنبل ایمانش نشان می داد. مردم را به دنبال و گرداگرد خود جذب کرده بود و با صرف هزینه های هنگفت در ظاهر و باطن با مولایمان علی (علیه السلام الله) مخاصمه می کرد، جالب بود که مردم به ظاهر اهل نماز و روزه و دینداری که خود را محب پیامبر می دانستند چه ناشیانه عموما و چه عالمانه و عامدانه بعضا ، او را قدیس فرض می کردند و با تاسی از او تا هفتاد سال شرط قبولی نمازشان را لعن و نفرین بر امام علی (علیه السلام الله) می پنداشتند.

همه ی پتانسیل من تا همین جا را بر تابید و دیگر نتوانستم به اتفاقات بعدی نظر کنم ولی برایم خیلی جالب بود که اهل بیت گرامی پیامبر چه حکیمانه و صبورانه از برابر این همه هجمه ها و ستم ها گذر  کرده و در این مسیر پر خطر با رشادتشان دشمنان را مضمحل و خوار می کرده اند .

آری آن کاخ های سبز موج دار عینا و ملموس خود را در بستر زمان پیوسته به رخ ما مسلمانان کشیده اند و آن کاخ نشینان آشنا همواره با زر اندوزی ها و زورمداری ها و قدرت طلبی ها سعی در خدشه دار کردن چهره ی حکومت اسلام و متولیان صالح و دیندار داشته اند و با صرف هزینه های میلیاردی و با ایجاد تردید و اشاعه تهمت و فرصت طلبی و سوء استفاده از شعور دینی،سیاسی،اجتماعی ،فرهنگی و . . . مسلمانان را اذيت كرده اند . . .

امیدوارم خداوند سبحان و علیم همه ی مسلمانان جهان به خصوص مردم عزیزمان را از فتنه های تاریک تر از شب فتنه گران و دشمنان اسلام و نظام اسلامی عزیزمان نجات دهد و مقام واجب التعظیم ولایت را از خطرات ، تا حصول وعده ظهور منجی (عج الله تعالی فرجه) حفظ فرماید.